سکوت

قلب سار میان ساعت
دیگر نمی زند
عقربه شمار گیجش
بی پروا
دور حصاری بی پایان نفس نفس میزند
کنج لبهایم
هجای سنگین سکوت
تقلایی مزورانه دارد
وقت چله نشینی ست
چند تکه شعر بی سرانجام
بر آسمان عقیم این شهر غریب
می کشم و می روم
وقتی هیچ کسی نیست
تا دستپاچگی های کودکانه ام را
تمام کند

#میترا_خان آبادی
آبان -۹۵