
خيابانهاي بي خاطره
درختان بي گنجشك
ديوارهاي بي پنجره
و رفتن هاي بي بازگشت با چمدانهاي خالي
به سمت ايستگاه هاي بي مسافر، هل مي دهند، مرا
صداي سوت سرخي در دهليز ذهنم مي پيچد
چشمانم مي سوزد
و دستانم مويه كنان ،لرز مي كنند
حسرت مي رود ؟ يا مي آيد ! نمي دانم
................................................................
وديگر هيچ !

پ.ن:
"ﺷُﮑﺮﺍﻧﻪ"
ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺳﺒﺰﯾﺠﺎﺕِ ﺁﺑﯿﺎﺭﯼﺷﺪﻩ ﺑﺎ ﻓﺎﺿﻼﺏ، ﺷﯿﺮِ ﻭﺍﯾﺘﮑﺲﺩﺍﺭ، ﻟﺒﻨﯿﺎﺕِ ﭼﺮﺏﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺭﻭﻏﻦ ﭘﺎﻟﻢ، ﻃﯿﻮﺭِ ﻫﻮﺭﻣﻮﻥﺧﻮﺭﺩﻩ، ﭘﺎﺭﺍﺯﯾﺖ ﺭﻗﺼﺎﻥ ﺑﺎﻻﯼ ﺳﺮ، ﮔﺮﺩ ﻭ ﻏﺒﺎﺭ ﺭﺍﺩﯾﻮ ﺍﮐﺘﯿﻮﯼ،
ﺁﻟﻮﺩﮔﯽﺑﻨﺰﯾﻦ ﻏﯿﺮﺍﺳﺘﺎﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺁﺏ ﺁﺷﺎﻣﯿﺪني ﻧﯿﺘﺮﺍﺗﻪ ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﺎ ﻓﺎﺿﻼﺏ ﺗﻬﺮﺍﻥ،ﺣﻀﻮﺭِِ
ﻓﻌﺎﻝ ﺳﮓ ﻭﮔﺮﺑﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻟﺒﺎﺱ ﻭ ﺳﻮﺳﯿﺲ، ﺗﻮﺯﯾﻊ ﮔﻮﺷﺖِ ﺍﻻﻏﻬﺎﯼﻋﺰﯾﺰ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﮔﻮﺷﺖِﮔﺎﻭ
ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺑﺴﺘﻨﯽﺑﺎ ﺭﻭﻏﻦ ﺟﺎﻣﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺱﻫﺎ ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﯽها ﻭ ﻧﮑﺒﺖﻫﺎيى ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮﻥﺳﺮ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﯾﻢﺍﺻﻮلن ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﻓﻌلن ﺯﻧﺪﻩﺍﯾﻢ ﺟﺎﯼ ﺗﻌﺠﺐ ﺩﺍﺭﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪﺻﺒﺎﺡ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﻮﻧﺪﻩ ﺗﺎ درد بي درمون ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺭﻭ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻟﺬﺕ
ببريم!
البته در اين وانفسا، احساس مسئوليت و اظهار نگراني دولتمردان از جداسازي اتاق
كار خانم ها و آقايان در شهرداري، جاي تقدير دارد!!!
برچسب: نمي دانم پس ازمرگم,نمی دانم,نمی دانم چرا,نمیدانم چه میخواهم بگویم,نمی دانم چه منزل بود,نمي دانم,نمیدانم دلم دیوانه کیست,نمیدانم چه میخواهم خدایا,نمی دانم ها حسین پناهی,نمی دانم برای کی بخندم,
نویسنده: مینا کریمیان